સિહોરનો માનવભક્ષી દીપડો

સિહોરનો માનવભક્ષી દીપડો

     ભાવનગર સ્થપાયું એ પહેલાં ગંગાજળિયા ગોહિલ કુળના રાજ્યની રાજધાની સિહોર હતી. પૌરાણિક સમયમાં ‘સિંહપુર’ તરીકે વિખ્યાત આ નાનકડી નગરી ટેકરીઓ વચ્ચે વસેલી અને ગઢથી રક્ષાયેલી છે. નગરઅધિષ્ઠાત્રી સિહોરી માતા સૌથી ઊંચી ટેકરી પર બિરાજે છે. યુદ્ધનું નિમિત્ત બની ચૂકેલો સાતશેરીનો ચોરો, નવનાથનાં મંદિર અને જેના જલમાં સ્નાન કરવાથી ગુર્જરનરેશ સિદ્ધરાજ જયસિંહદેવનો કોઢ દૂર થયો હોવાનું કહેવાય છે એ બ્રહ્મકુંડ-આ સર્વે સ્થાન સિહોરની શોભા વધારતા હતા. આપણે જે સમયની વાત કરવાના છીએ એ સમયે સિહોર-જેને લોકો શિહોર કે શ્યોર પણ કહેતા-ની આસપાસ ઘાટી, રળિયામણી કાંટ પથરાયેલી હતી.

        ગઇ સદીના શરૂઆતના વર્ષોમાંથી એક વર્ષના એપ્રિલ મહિનાની આ વાત છે, જ્યારે સિહોરના આદમખોરને પોતાનો પહેલો માનવ શિકાર મળ્યો હતો.

        સિહોરની પરમાર શેરીમાં રહેતા રૂડા કોળીની તેર વરસની દીકરી સવિતા એટલે કે સવલીનાં લગન તો નાનપણમાં થઇ ગયાં હતાં, પણ આણું આ ચોમાસું જાય પછી વાળવાનું હતું. સવલી આજે સિહોરની આસપાસ લીલી ચુંદડીની જેમ પથરાયેલી કાંટમાં ગૂગળાં વીણવા ગઇ હતી. આવડી છોડીને એકલી તો ના મોકલાય, એટલે એનો દસ વરસનો ભાઇ મેપો પણ સાથે હતો. ગૂગળાં વીણતી, વચ્ચે વચ્ચે ગૂગળાં, ટિમરૂ, ભડીબોર જેવો વગડાઉ મેવો ખાતી જતી ભાઇ-બહેનની આ જોડીને ખબર નહોતી કે એક ભૂખ્યા કાતિલની બે લીલી આંખો એમને એક શિલાની આડેથી ક્યારની નિહાળી રહી છે. એ કાતિલનું ટપકાળું શરીર કાંટના કેરડાં, પીલુ, ગૂગળ, તલબાવળ, સાલેડી વગેરેનાં પાનના તલકછાંયામાં આબાદ ભળી જતું હતું.

        ફાટેલી ગુલાબી ચૂંદડીની ખોઇ બનાવીને સવીએ એમાં ગૂગળાં ભર્યાં હતાં. કાલે કન્યાશાળા- છોડિયુંની નિહાળ્ય- સામે વેચવા બેસે તો બધાં વેચાઇ જશે-એક પાઇની ટોયલી; ને કદાચ બે આના જેટલી  આવક પણ થાય! આ વિચારે એણે થોડો દિ’ નમ્યો ત્યારે પણ કામ ચાલુ રાખ્યું. આમ પણ એ નાનપણથી આ કાંટમાં કેટલું રમી અને રખડી હતી! બે પગવાળા પ્રાણી સિવાય કોઇનો ભો’ અહીં હોય એવું કોણ ધારે? કાંટમાં સસલાં, રોઝડાં, શિયાળ, લોંકડી, શાહુડી જેવાં પ્રાણીઓ ઉપરાંત ઝરખ પણ રહેતા હતા એ સવી જાણતી’તી. પણ ઝરખ રાત વિના બા’રા નીકળે નહીં. બૂટડાનું પણ એમ જ. એટલે એ તો કાયમની જેમ પોતાના કામમાં મસ્ત હતી.

        ઢળી રહેલો સૂરજ ટેકરીની ઓથે આવતાં સવી અને મેપો જે ગાળામાં હતાં, ત્યાં તડકો પડવાનું બંધ થઇ ગયું અને એટલા ભાગનો રંગ વધુ ઘેરો બન્યો. ભાઇ-બહેને હવે ઘર તરફ જવા પગ ઉપાડ્યા. સાંકડી કેડીમાં મેપો આગળ હતો અને સવી પાછળ ખોઇ સાચવતી સાચવતી જતી હતી.

        ગામના છેવાડે આવેલા સુખનાથ મહાદેવના મંદિરમાં સાંજની આરતીની તૈયારી થઇ રહી હતી, ત્યાં જ બીકથી આંખો ફાટી રહી છે, કપડામાં કાંટા ભરાયેલા છે, શરીરે ઉઝરડા છે અને શ્વાસ ધમણની જેમ ચાલે છે એવી દશામાં મેપો દોડીને આવ્યો અને ઢગલો થઇ ગયો. પૂજારી અને આરતી માટે આવેલા સાત-આઠ શ્રદ્ધાળુઓએ છોકરાની દશા જોઇ એને બેઠો કર્યો, કોઇએ વળી મોં પર પાણી છાટ્યું. એનો શ્વાસ જરા હેઠો બેઠો અને  બોલવામાં સંબદ્ધતા આવી ત્યારે બધાને સમજાયું કે એની બહેન એની પાછળ-પાછળ કાંટમાંથી બહાર આવી રહી હતી ત્યારે અચાનક એક ગૂંગળાતી ચીસ જેવો અવાજ સાંભળી મેપાએ પાછળ જોયું તો ભયંકર દૃશ્ય જોવા મળ્યું. છોકરી નીચે પડી ગઇ હતી અને એની ગરદન દીપડાના મોંમાં હતી. દિગ્મૂઢ થઇને ઊભા રહેલા મેપાની  નજર સામે જ એ શેતાન એની બહેનને ખેંચતો કાંટની ઝાડીમાં અલોપ થઇ ગયો. બાળક મેપાને શું કરવું તે ના સૂઝતાં દોડીને અહીં સુધી પહોંચ્યો. 

        થરથર ધ્રુજતા મેપાની વાત સાંભળી લોકો ડાંગ, લાકડી ને ફાનસ લઇને ડુંગરની ગાળીમાં પહોંચ્યા. તલબાવળના જાળા પાસેથી કેડી વળાંક લેતી હતી ત્યાં પહોંચ્યા તો દીપડાનાં પગલાં, લોહીવાળી જમીન, કંઇક ઘસડાયાની નિશાની- આટલું જોવા મળ્યું. અને હા, આમતેમ વેરાયેલાં ગૂગળાં અને ઝાડીમાં ફસાયેલો ગુલાબી ચૂંદડીનો એક લીરો.

        સિહોરના આદમખોરનો આ પહેલો માનવશિકાર હતો.

(ક્રમશ: )